Juana Ciriaca de Colmenaresen eta Jose Alonso Ruiz de
\nConejaresen semea, 1841eko Lege Itundua sinatu zen aldian Auzitegi Goreneko
\nlehendakari eta Grazia eta Justizia ministro izatera iritsi zena. Maria Ignacia
\nMorales de Setien eta Ramirez de Arellanorekin ezkondu zen. Bere seme Jose
\nBizkaiko gobernadore zibil izendatu zuten.<\/p>\n
1890ean. Eduardo Alonsok zuzenbideko ikasketak egin zituen
\nMadrilgo eta Zaragozako unibertsitateetan, eta jurisprudentzian lizentziatu zen
\nlehe- nengoan. Urte batzuetan, 1850 arte, Tuteran, Madrilen eta Iru\u00f1ean aritu
\nzen abokatutza. Urte horretatik aurrera, abokatutza utzi eta karrera
\njudizialean sartu zen, epaile magistratu gisa. Lehen auzialdiko epaile izen
\ndatu zuten Logros\u00e1nen (Caceres), eta handik Tafallara etorri zen, eta gero
\nCalahorrara. Nafarroako Auzitegiak aitortu egin zizkion epaile gisa egindako
\nlanak eta agindu zuen \u00abbere jokabidea eta portaera, kasuan kasuko lurraldeko
\nepaile guztiei zirkular bidez ezagutaraztea, eredu edo arau izan zitezen\u00bb.<\/p>\n
Lehen Auzialdian arrakasta izan ondoren, goi-mailako
\nmagistratu gisa ibilbide oparoa izan zuen. Burgosko Entzutegiaren Fiskaltza
\n(1854) enkargatu zioten, eta handik Sevillara, Bartzelonara eta Granadara joan
\nzen. 1859ko abuztuaren 10ean, kargu bera izan zuen Habanako Pretoriako
\nAudientzian, eta bertan hasi zuen karrera politikoa.<\/p>\n
Audientzian fiskala izanik, Francisco Serrano Kubako
\nkapitain nagusiak, Santo Domingoko Audientzia sortu berriaren erregeordetzan
\njarri zuen \u2014presidentetziaren parekoan, irlako bigarren agintaritza eta
\nkonfiantzazko pos- tua\u2014, eta handik egoera zail bati aurre egin behar izan zion
\nAlonsok, kolonia zaharraren inguruabar bereziak zirela medio, Espainiako
\nKoroan sartu baitzen berriro irla. Eman zitzaizkion jarraibideen arabera, bere
\npostuak eskumen judizial hutsak gainditu zituen Gobernuaren ordezkari berezi
\nbihurtzeko, eta Santana jeneralaren jarreraren berri eman behar zuen.
\nEspainiako Gobernuaren aldeko bitartekari-lana emaitza onekin egin zuen.<\/p>\n
Uhartean bizi izan zen bi urteetan kudeatzaile onaren fama
\nlortu zuen. Lehen auzialdiko eta udal-epaitegien erregimenerako zirkularren
\nzerrenda luzea luzatuz antolatu zuen justizia-administrazioa, 1804tik 1815era
\nbitarteko Frantziako Kodeek araututako herrialde batean egitura judiziala
\nezartzeak zekarren zailtasunarekin; notario, eskribau eta prokuradore
\nofizioak arautu zituen; prozedura zibilari eta merkataritzakoari buruzko
\nlegeak bultzatu zituen, dominikar legeriako oinarrizko piezak osatze aldera.
\nKode Zibila gaztelaniara itzultzea ere agindu zuen, garrantzi handiko erabakia
\nherrialde hartan, izan ere, Haitiren okupazioaz geroztik, Code Napoleon delakoa
\nbaitzegoen indarrean eta haren hainbat itzulpen zebiltzan barreiaturik,
\naldaera anitz zituztelarik. Eta horrek nahasmen handia sortzen zuen Justizia
\nAdministrazioan. Sorkuntza-lan hori erlijio-arloko sinesmen pertsonalik
\nintimoenetatik sortzen zuen, eta horren berri dugu Santo Domingoko Audientzia
\nirekitzean emandako diskurtsoaren bidez. Diskurtso horretan adierazten da
\nerlijio katolikoa lege guztien iturria dela: \u00abGure Kode zaharretan oraindik
\nmiresten dugun legeria, Golgotako gailurretik Erlijio Santuaren betiko
\nprintzipioak atera ondoren sortu zen, mundua Ebanjelioaren argi biziarekin
\nargitu ondoren…\u00bb.<\/p>\n
Alonsok Santo Domingon egin zuen lanari dagokionez, Antonio
\nHurtadok Espainiako eta Ameriketako Ilustrazioan agertu zen garai hartako
\nlaudatorioko glosan honakoa esango du: \u00abEspainian inoiz ez du inongo
\nlegelarik jaso Alonso Colmenaresek lan hau egiteko, berehala argitaratzeko eta
\nindarrean sartzeko lortutako baimena bezain handirik, inolako kantzilertzak
\naztertu beharrik eta Gobernuak onartu beharrik gabe. Bere ohoretan esan behar,
\nDominikar Kode Zibila ezin hobeto jaso zuten penintsulan, antzinako Espa\u00f1olan
\negin zuen planteamenduaren ondoren ezagutu zutenean: eta hainbeste txalotu
\nzuten dominikarrek, ezen, independentzia berreskuratu zutenean eta gaur egun
\nere jarraitu eta jarraitzen baitute hura betetzen, beren legediko altxorrik
\naberatsena delakoan\u00bb.<\/p>\n
Espainiako Koroak lurralde garrantzitsuak galdu zituen
\n1863ko hasierako gertakarien ondoren, uharteko agintarien batzordeak,
\nGobernua matxinadaren hedapena ekar zezaketen gertakari eta arrisku larrien
\njakinaren gainean jartzeko aukeratu zuten. Gertaera hori, hain zuzen ere,
\nberarengan jarritako konfiantzaren frogatzat hartu izan da. Apirilean, Felipe
\nRivero Santo Domingoko kapitain nagusiak Madrilera itzultzeko agindu zion, probintziaren benetako egoeraren berri emateko. Esku hartze haiek amaitu eta Santo
\nDomingon epe laburra igaro ondoren, Kubara itzuli zen, oraingoan Habanako
\nEntzutegiko Erregeorde gisa (1863ko irailaren 13a). Audientziaren agintaldian,
\nkudeatzaile onaren eta jarrera aurrerakoiaren dohainak erakutsi zituen, eta
\ngarai hartako beltzen trafikoari behin betiko amaiera eman zion, bost espedizio
\nafrikar bata bestearen atzetik harrapatuz. Erabaki horietako batzuk errekurritu
\negin ziren, eta Auzitegi Gorenak prozesu ospetsuak ezagutarazi zituen. Handik
\nurte batzuetara, magistratu gisa egindako lana goretsi egin zuen, Isabel
\nKatolikoaren Errege Ordena Amerikarreko Gurutze Handia eta Karlos III.aren
\nZenbaki Gomendioa emanda; Suediako Saint Olaff-en atzerriko kondekorazioa ere
\njaso zuen.<\/p>\n
1865ean, O\u2019Donell jeneralaren gobernuan Canovas del Castillo
\nUltramar ministro zela, Alonso Kuba uharteko intendente nagusi izendatu zuten,
\nbaina penintsulara onarpena iritsi zenean, ministerioa Narvaezen esku geratu
\nzen, eta hark xedatu zuen Alonso Colmenares Habanako Entzutegiko erregeorde
\nizango zela. Erregeorde izan zen bigarren aldian hilabete gutxirako izan zen,
\njo zen gobernu-gertakari batean iraindutzat bere iraindutzat jo eta kargua
\nGobernuaren esku jarri zuelako. Gertakaria, seguruenik, Santo Domingo 1865ean
\nabandonatu ondoren uhartean arnasten zen giro iraultzailearekin eta Estatu
\nBatuetako Sezesio Gerrarekin lotuta egon zen.<\/p>\n
1868ko Espainiako iraultza, La Gloriosa, Kubako iraultzaren
\neragilea ere izan zen. Garai hartan, Alonso abokatua zen uhartean, Europan
\nzehar bi- daiatu ondoren. Alkoleako batailaren oihartzuna hainbestekoa izan
\nzen: \u00abirabazi bikainak ematen zizkion bufetea alde batera utzita,
\npenintsulara itzuli zen, mugimendu iraultzailearekin identifikatuta\u00bb.<\/p>\n
Penintsulako ibilbide politikoa Tuterako diputatu aurrerakoi <\/span><\/p>\n Legegintzaldian zehar Grazia eta Justizia ministro izendatu Ministerioan ere antolaketa-gaitasun handia erakutsi zuen. Lehen Errepublikan, Sustapen Ministerioa eman zioten, eta Berriro ere Sustapen ministro hautatu zuten Torre dukearen Alonso Colmenaresen antolaketa-dohainek eta jarrera Biziarteko senatari gisa, Kodetze Batzorde Nagusiko kide Bere lanari dagokionez, fiskal sustatzaileari buruzko Tafallako garaian Alkateen Gida Judiziala inprentaratu zuen, Juana Ciriaca de Colmenaresen eta Jose Alonso Ruiz de Conejaresen semea, 1841eko Lege Itundua sinatu zen aldian Auzitegi Goreneko lehendakari eta Grazia eta Justizia ministro izatera iritsi zena. Maria Ignacia Morales de Setien eta Ramirez de Arellanorekin ezkondu zen. Bere seme Jose Bizkaiko gobernadore zibil izendatu zuten. 1890ean. Eduardo Alonsok zuzenbideko ikasketak egin zituen Madrilgo […]<\/p>\n","protected":false},"template":"","iv_nivel":[323],"class_list":["post-3391","iv_voz","type-iv_voz","status-publish","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\n
\nhautatu zutenean hasi zen. Hala ere, Kubako kontuek lotuta jarraitu zuten,
\nlegegintzaldi hartan Moret jaunaren tabako-kontratari buruzko irizpena
\nprestatzeko ardura izan zuen Ganberako batzordeko txostengile izendatu
\nbaitzuten. Bere aulkitik
\nlaster nabarmendu zen bere oratoriagatik eta diskurtso politikoengatik.<\/p>\n
\nzuten Jose Malcampo, San Rafaeleko markesa, buru zuen kabinetean. Montero Riosen oinordekoa zen, eta postu horretatik hainbat neurri hartu behar izan zituen Espainiako bizitza sekularizatzeko, Espainiako apezpikutzaren zati baten
\nikuspegia kontra jartzen bazuen ere. Elizarekin adiskidetzeko keinu gisa,
\n1872ko urtarrilaren 11ko Agindu polemikoa argitaratu zuen; horren arabera,
\nezkontza kanonikoan bizi ziren seme-alabak baino ezin ziren inskribatu Erregistro Zibilean. Kontzesio politikoa, ezbairik gabe, erlijioaren arloko uste
\npertsonal intimoenen aurkakoa.<\/p>\n
\nEspainiako lehen sistema judizial modernoa jarri zuen abian, Epaimahaiaren
\nLegearen aplikazioari buruzko datu zehatzak bildu zituenean. Nabarmentzekoa da,
\nhalaber, ministerioko atalak berrantolatzeko lana, ministerioaren zerbitzuak
\nIdazkaritzaren eta hiru zuzendaritzaren artean banatuz: Erregistroen eta Notariotzaren Zuzendaritza Nagusia, eta Artxiboen eta Kantzelaritzaren Zuzendaritza Nagusia; gainera, ministerioaren barne-araudia onartzeko arduraduna ere
\nbera izan zen. Grazia eta Justizia ministro izan zen 1871ko urriaren 5etik
\n1872ko maiatzaren 26ra bitartean, Jose Malcampo eta Praxedes Mateo Sagastaren
\ngobernuetan.<\/p>\n
\nInstrukzio Publikoaren Kontseilua berrezarri zuen. Irailean Sagastak
\nGobernuko Lehendakaritzan Zavala jenerala ordezkatu zuen. Egun horretan,
\nAlonso Colmenares berriro deitu zuten Gracia eta Justiziaren erantzukizunerako,
\nAlonso Martinez ordezkatzera. Errepublikako ministro gisa, Auzitegiak
\nAntolatzeko Legearen proiektu bat idatzi zuen, 1870eko behin-behineko Legetik
\naldenduz. Lege hori alderdi-auzitegietatik baztertzen zen alderdi-epaitegien
\nalde, baina probintzia-hiriburuetan alderdi kriminalaren audientzia ezartzea
\nproposatzen zuen, auzialdi bakarrean eta ahozko epaiketa publikoan delituen
\nkausak ezagutzeko. Proiektua Estatu Kontseiluaren esku jarri zen, baina ez
\nzuen egoera politiko nagusiak baino zorte hobea izan. 1874ko azken egunean
\nCanovasek Erregeordetzaren Ministerioa eratu zen, Alfontso XII.aren itzulera
\nprestatzeko eta proiektu hori zapuztu egin zuen.<\/p>\n
\ngaraian, eta Justizia eta Sustapen ministro Alfontso XII.arekin, 1874ko
\nirailaren 3tik abenduaren 31ra. Aldi horretan, bere dekretu batek (1874ko
\nuztailaren 29koa) erabat aldatu zuen irakaskuntza, eta eragin sakona izan
\nzuen establezimendu libreetan, argi eta garbi adierazten baitzuen publikoak eta
\nofizialak zirela Estatuko, Probintziako edo Udalerriko funts publikoekin diruz
\nlagundutako irakaskuntza-establezimendu guztiak.<\/p>\n
\naurrerakoiak pisu handia izan zuten ziurrenik, Koroaren biziarteko senatari
\nizendatu zutenean 1877ko apirilaren 10ean, Konstituzioaren 22. artikuluko 3.
\nparagrafoan jasotako kasuan baitzegoen.<\/p>\n
\nizendatu zuten Kode Zibilaren proiektua tramitatzeko une erabakigarri batean.
\nProiektu horren III. eta IV. liburuak eztabaidatzen ari ziren, eta bertan
\nbiltzen ziren kode berriak indargabetu nahi zituen foru-zuzenbideko erakundeak.
\nManuel Alonso Mart\u00ednezek, Graziako eta Justiziako ministro zenak, zabaldu egin
\nzuen Batzordearen Osoko Bilkura \u2014Batzar Nagusi gisa ezagutzen dena\u2014, eta hitza
\neta botoa eman zien foruzaleei, besteak beste, Antonio Moralesi eta Manuel
\nLecandari; baina, aldi berean, ia disimulatu gabe, foruzaleek zuten garrantzia berdintzeko asmoz, lau diputatu eta lau senatari ere eskubide osoko bokal izendatu zituzten, eta horien artean izendatu zen Alonso Colmenares. Batzar Nagusia 1882ko irailaren 23ko Dekretuaren bidez handitzeak Batzordeko kide
\nospetsu batzuen gaitzespena eragin zuen, besteak beste, Benito Guti\u00e9rrez eta
\nFernandezena, Kode Zibilaren gurasoetako batena, protesta gisa osoko
\nbilkuretatik alde egin baitzuen. Agian horregatik, eta Dominikar Kode Zibila
\npromulgatzearen bidez lortutako esperientzia gorabehera, Batzordearen kroniketan ez da ageri Alonsok aktiboki parte hartzen zuenik Osoko Bilkurako
\neztabaidetan, ezta Senatuan 1885ean gertatu zen Kode Zibilaren Oinarrien
\nLegeari buruzko eztabaidan ere. Izan ere, egun horretatik aurrera, gutxi izan
\nziren haren garai bateko parte hartze entzutetsuak. Karrera amaitzeko, epai-
\nleengana itzuli zen, maila goreneko erantzukizun handiena zuela, Auzitegi
\nGoreneko lehendakari gisa, eta kargu horri eutsi zion 1882 eta 1888 artean, hil
\nzen egunera arte. Bere hitzaldietan irizpide juridikoa eratzeko eta erantzukizun judizialerako antzinatik zuen interesa azaldu zuen.<\/p>\n
\neskuliburua nabarmentzen da; horren bidez, ministerio fiskala erabiltzen
\nduten funtzionarioen eginbehar eta eskurantzei buruzko hutsunea betetzen saiatu
\nzen, eta autoreak 1842ko lege-proiektuarekin konpondua zatekeela uste zuen.
\nEduardo Alonsok, bolumen horretan sakabanatuta zeuden hainbat agindu jaso
\nzituen, fiskalen lana errazteko.<\/p>\n
\nIru\u00f1ean, 1853an, funtzionario zibilei justiziaren arloan legozkiekeen lanak
\nerrazteko asmoz. Bi zati ditu: lehena gai zibilei buruzkoa da, bigarrena
\nkriminalei buruzkoa. Lan honetan eginbide ohikoenak ageri dira. Gidaren
\nzentzu praktikoak azaltzen du haren hedapena eta nolabaiteko ospea lortzea.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"