Manuel de Arrazola eta Maria Garcia bizkaitarren ezkontzatik
\njaio zen Lorenzo de Arrazola Checan, Aragoiko Molina Jaurerriko hiribilduan.
\nFamilia aberatsa zuen, baina bera jaio zenean pobreziak jota zegoen.
\nHorregatik, amaren aldeko osaba baten zaintzapean geratu zen, Jose Garcia
\nHuarte, garai hartako Benaventeko korrejidorea.<\/p>\n
Lorenzo de Arrazola Ana Micaela Guerrerorekin ezkondu zen,
\nZamorako Villanueva del Campokoa, eta hamahiru seme-alaba izan zituzten.<\/p>\n
Amaren aldeko osabaren eraginez-edo, biografia honen
\nprotagonistak goiz agertu zuen humanitateekiko interesa, batez ere latinari eta
\nautore klasikoei buruzkoa, eta Leongo Valderas apaizgaitegian Filosofia eta
\nTeologia ikasi zituen. Nolanahi ere zen, 1823an bere heziketa bertan behera
\nutzi zuen, absolutistei aurka egiteko milizian sartu zenean. Garai militarra
\nbukatutakoan, ordea, Arrazolak ikasketei ekin zien berriro, eta Valladolideko
\nUnibertsitatean Lege ikasketak bukatu zituen. 1829an, erakunde berean,
\nInstituzio Filosofi- koen katedra eskuratu zuen, eta, gerora, errektore izateaz
\ngain, Oratoria, Historia, Literatura eta Nazioarteko Zuzenbidea eta
\nKonparatua eman zituen. Aurrerago, behin Madrilen egonkorturik, Complutenseko
\nZuzenbide Fakultateko dekano izatera iritsi zen, 1845ean.<\/p>\n
Bere ibilbide politikoa Alderdi Moderatuan egin zuen,
\nalderdiko buru izatera iritsi arte. Valladolideko prokuradore sindiko
\nizendatu zuten 1835eko zinegotzi hauteskundeetan, eta Gorteetako diputatu
\n1837an. Ordutik hasi, eta hil arte, Lorenzo de Arrazolak herrialdeko bizitza
\npublikoko hainbat ardura hartu behar izan zituen bere gain: Grazia eta Justizia
\nministro izan zen hain- bat aldiz, eta, horiez gainera, 1864 eta 1867 artean
\nEstatukoa eta itsasoz haraindikoa ere bai. Ministroen Kontseiluko presidente
\nizan zen 1864ko ur- tarriletik martxora; Auzitegi Goreneko Fiskal eta
\nPresidente; eta biziarteko senatari 1848tik, bere ibilbide luzearengatik esker
\nona adierazteko, nahiz eta hamarkada batzuk geroago senatari izateko hautatu zuten.
\nHoriez landa, Zientzia Moral eta Politikoen Errege Akademiako presidente izan
\nzen, eta baita Jurisprudentzia eta Legegintzakoa ere.<\/p>\n
Legelari bezala, bere izena Enciclopedia Espa\u00f1ola de Derecho
\ny Administraci\u00f3n o Nuevo Teatro Universal de la Legislaci\u00f3n de Espa\u00f1a e
\nIndias<\/i> lanari loturik dago, bertan zuzendari aritu baitzen. Hamabi liburuki
\nargitaratzera iritsi ziren, baina obra mardul hori bertan behera geratu zen,
\nhura inspiratu zuena hil zenean.<\/p>\n
Horrez gain, kontuan hartzeko modukoak dira, zati bat
\nlatinez idatzita duen bere obra literarioa, bai prosan, eta baita neurtitzetan
\nere; eta arlo juridikotik oso bestelakoak ziren jakintza esparruekiko interesa.
\nEsaterako, bulkanismoan aritu zen, eta sumendi eta lurrikaren inguruko saiakera
\nbat ere argitaratu zuen.<\/p>\n
Baskoniaz den bezainbatean, bere izena 1839ko urriaren 25eko
\nlegearekin lotzen da. Hori izan zen, 1876ra arte, foru-lurraldeak Monarkia
\nkonstituzionalean integratzeko testu erreferentziala.<\/p>\n
Lehen Karlistaldia bukatu zenean, 1839ko irailaren 11n,
\nLorenzo de Arrazolak, Evaristo Perez de Castro Britoren gobernuko Grazia eta
\nJustizia ministroak, lege proiektua aurkeztu zuen bi urte lehenago
\nindargabetu ziren foruak berrezartzeko. Testu horrek euskal foruak onartzea
\nsuposatzen zuen, Bergarako Hitzarmenean egindako proposamenari jarraituz.<\/p>\n
Lege proiektua Kongresuan bideratzea ez zen erraza izan,
\nhainbat diputatuk izandako foruen kontrako jarreragatik. Zuzenketa bakarrak
\negin zuen aurrera, eta urriaren 3an aurkeztu zen Kongresuan. Zazpi diputatuk
\nsinatu zuten, tartean, zuzenketari izena eman zion Jose Maria Calatrava, nahiz
\neta Zazpi Kolosoen zuzenketa izenez ere ezagutu zen. Eztabaidak porrot egingo
\nzuela zirudienean, ustekabean eten egin zen, eta Lorenzo de Arrazolak testu bat
\neman zion Kongresuko Mahaiburutzari. Azkenean, testu hori botatu zen, eta bere
\nbi artikuluak aho batez onartu ziren. Horri esker, foruek indarrean jarraitu
\nzuten, baina noski, Monarkiaren batasun konstituzionalaren menpe.<\/p>\n
1839ko legearen behin betiko idazketa eta Monarkiaren
\nbatasunari egindako aipamena zirela medio, azkenik aurrerakoien proposamenek
\negin zuten aurrera, foruak baldintzarik gabe onartzea nahi zuten moderatuen
\ntesia alde batera utzita.<\/p>\n
1840 eta 1843 artean igarotako urteek, Esparteroren
\nagintepekoak, kezka sakona eragin zioten Arrazolari. Zamorako diputatu izan zen
\n1839an, Valladolidekoa 1840an, eta, urte horretan bertan, berriro ere
\nZamorakoa. Hala ere, udalerrien Legea bertan behera geratu zenean, Lorenzo de
\nArrazolak bere emaztearen sorterrira alde egitea erabaki zuen, eta bere
\nibilbide politikoa alde batera utzi zuen. 1844an, ordea, berriro
\nhauteskundeetara aurkeztea erabaki zuen, eta Valladoliden hautatu zuten.<\/p>\n
Hurrengo urteetan Unibertsitate Zentraleko Jurisprudentzia
\nkatedran aritu zen, eta politikara itzuli zen, hainbat momentutan Grazia eta
\nJustizia sailaren ardura bere gain hartuz.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Manuel de Arrazola eta Maria Garcia bizkaitarren ezkontzatik jaio zen Lorenzo de Arrazola Checan, Aragoiko Molina Jaurerriko hiribilduan. Familia aberatsa zuen, baina bera jaio zenean pobreziak jota zegoen. Horregatik, amaren aldeko osaba baten zaintzapean geratu zen, Jose Garcia Huarte, garai hartako Benaventeko korrejidorea. Lorenzo de Arrazola Ana Micaela Guerrerorekin ezkondu zen, Zamorako Villanueva del Campokoa, […]<\/p>\n","protected":false},"template":"","iv_nivel":[327],"class_list":["post-3309","iv_voz","type-iv_voz","status-publish","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\n