Manuel Abella Peligero de Bernabe, infantzoi familiakoa,
\nFrancisco Abella Zaidin eta Maria Ventura Peligero de Bernabe Raulinen semea
\nzen. Bere anai-arrebak Tomas, Lamberto, Ventura, Manuela eta Tomasa Abella
\nPeligero izan ziren. Historialari ezaguna zen, politikaria eta geografoa.
\nGramatika ikasketak Zaragozako Eskola Pietan egin zituen, eta bertako
\nunibertsitatean filosofiakoak 1777an, teologiakoak 1779tik 1783ra, eta
\nJurisprudentziakoak 1785ean. 1793an beste arlo batzuetako ikasketei ekin zien,
\nhala nola, Diplomatika, Paleografia edota Numismatika; azken horretan Erdi
\nAroko txanpon espainiarrei buruzko azterketa esanguratsuak egin zituen. Antonia
\nGarciarekin ezkondu zen 1783ko abenduaren 8an, Darocako San Andres elizan,
\nZaragozan. Hiru seme-alaba izan zituzten: Nicolasa, Josefa eta Juan Manuel.
\nAzkena Suediako enbaxada espainiarreko idazkari izan zen.<\/p>\n
Ikasketak bukatu zituenean, bere familiak zituen kontaktuei
\nesker, Madrilera iritsi zen, eta Villahermosako dukearen liburuzain aritu
\nzen. Dukearen familia ere Pedrolakoa zen jatorriz. Urte horietan ere, Madrilgo
\nMontserrat Andre Mariaren Monasterioko Artxiboan lanean egon zen, hau da,
\nMadrilgo Monserrat Artxiboan, eta baita Bartzelonako Aragoiko Koroaren
\nArtxiboan ere. Erakunde horretan zortzi hilabetez jardun zuen, eta, horri
\nesker, 39 liburuki dituen Colecci\u00f3n de escritores de la Historia de Espa\u00f1a izenburua
\nduen lana prestatu ahal izan zuen, egun Colecci\u00f3n Abella izenez ezaguna.<\/p>\n
Lan hori argitaratu izanagatik, Historiako Errege
\nAkademiaren akademiko supernumerario izendatzea lortu zuen. Instituzio
\nhorretan, hainbat komisiotako kide izan zen, eta hori zela-eta, gutun-truke
\noparoa izan zuen bertako aditu askorekin. Juan Bautista Mu\u00f1ozek Historia de
\nIndias (1799) idazteko erabilitako eskuizkribuak biltzea lortu zuen Joaquin
\nTraggia akademikoarekin elkarlanean (1802an, haren albazea izatera iritsi
\nzen). Era berean, Errege Akademia Espainiarreko ohorezko kide izendatu zuten
\n1801. urtean, eta O eserlekua egokitu zitzaion.<\/p>\n
Bere ibilbide profesionalean zehar hainbat kargu bete
\nzituen: 1807an Gaceta de Madrideko erredaktore eta Estatu Idazkaritzako
\nkabinete geografikoko zuzendari izendatu zuten. 1808an Estatu Idazkaritzako
\nArtxiboko ofi- zial nagusi izateko hautatu zuten. 1809an plaza supernumerarioa
\neskaini zioten erresumako Gobernu Batzorde Nagusiko lehen idazkaritzan, eta
\nidazkari izendatu zuten Gobernu Batzorde Goreneko Gorteetako
\nKomisioan eta Batzorde Zeremonialean; azken horretan, besteren artean,
\nganberabakartasunaren alde egin zuen. 1810. urtean, Erregeordetza Kontseiluak
\nLondresko Gorteko ezohiko Enbaxadako idazkari izendatu zuten eta Instrukzio
\nBatzorde Publikoko kide izan zen Jovellanosekin, Isidoro de Antillonekin,
\nAlberto Listarekin, Fray Jaime Villanuevarekin, Manuel de Valbuenarekin, Juan
\nTineorekin, Higinio Antonio Lorenterekin eta Mariano Gil de Bernaberekin
\nbatera.<\/p>\n
1813an, Gorteetan esku hartuko zuten Aragoiko zortzi
\nordezkarietatik bat izateko hautatu zuten, eta hala izan zen 1813 eta 1814ko
\nlegealdietan. Horietan, erresumako agintariak hartzeko sortutako komisioan
\nparte hartu zuen, eta baita Gorteetako Egunkaria konpontzekoan. 1814 eta 1815
\nurteen artean, Napoliko Espainiako kontsul izendatu zuten, eta, berriro ere,
\nFernando VII.a boterera itzuli ondotik, bulegoko lehen idazkaritzako ofizial.
\n1815eko martxoaren 13an, Karlos III.aren Ordena jaso zuen \u00abEspainia eta
\nKoroaren hobe beharrez\u00bb egindako ekintza onak saritzeko.<\/p>\n
Bere obraz den bezainbatean, nabarmentzeko modukoa da hiru
\nliburuki dituen Biblioteca Latina de todos los autores que conten\u00eda la
\nBiblioteca del Duque de Villahermosa<\/i>. Manuel Godoy eta bere gobernuaren
\nlaguntzaz, Noticia y plan de un viaje para reconocer y formar la colecci\u00f3n
\ndiplom\u00e1tica de Espa\u00f1a<\/i> argitaratu zuen 1795ean. Lan horren erreseina bat
\nargitaratu zuten Memo- rial literario argitalpenean, eta 1815ean italierara
\nitzuli zen. 1802an, Historiaren Errege Akademian sartu ondotik, eskuz
\nidatzitako hogeita hamabi liburukitako Colecci\u00f3n Diplom\u00e1tica de Espa\u00f1a<\/i>
\neditatu zuen. Urte horretan bertan idatzi zen Diccionario geogr\u00e1fico-hist\u00f3rico
\nde Espa\u00f1a de la Real Academia de la Historia<\/i>; lehendabiziko bi liburukiak
\nNafarroako erresumari, Bizkaiko jaurerriari eta Araba eta Gipuzkoa
\nprobintziei buruzkoak dira. Lan hori banatzean, Manuel Abellaren esku utzi
\nzituzten hitzaurrea, deskribapen orokorra, Zangozako merindadea, Tuterakoa
\neta Olitekoa. Gipuzkoako probintziari buruzko zatia ere egokitu zitzaion, baina
\nhori elkarlanean egin zuen Francisco Martinez Marinarekin, Arabako zatiaren
\narduraduna, Joaquin Traggiarekin, Nafarroa eta Iru\u00f1eko eta Lizarrako
\nmerindadeena, eta Vicente Gonzalez Arnaorekin, Bizkaiko jaurerriarena.
\n1808an, Manuel Godoyri garai hartako Bilduma diplomatikoa idaztea proposatu
\nzion, baina sekula ez zen egin.<\/p>\n
Gainera, argitalpen askotako autoreek Aragoiko historiari
\nburuzko eskuizkribu ugariren egilea zela aipatu zuten, eta Historiaren
\nAkademian berak idatzitako hainbat eskuizkribu argitaragabe gorde dira.<\/p>\n
1817ko apirilaren 29an Pedrolan hil zen, 54 urterekin,
\nerretiratu eta gero.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Manuel Abella Peligero de Bernabe, infantzoi familiakoa, Francisco Abella Zaidin eta Maria Ventura Peligero de Bernabe Raulinen semea zen. Bere anai-arrebak Tomas, Lamberto, Ventura, Manuela eta Tomasa Abella Peligero izan ziren. Historialari ezaguna zen, politikaria eta geografoa. Gramatika ikasketak Zaragozako Eskola Pietan egin zituen, eta bertako unibertsitatean filosofiakoak 1777an, teologiakoak 1779tik 1783ra, eta Jurisprudentziakoak 1785ean. […]<\/p>\n","protected":false},"template":"","iv_nivel":[327],"class_list":["post-3305","iv_voz","type-iv_voz","status-publish","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\n